Gala Poezji uczniów i nauczycieli POSA z Zakopanego

W piątek 30 marca br, w Kawiarni Teatru im. “Witkacego” w Zakopanem odbyła się kolejna Gala Poezji dla uczniów i nauczycieli Państwowej Ogólnokształcącej Szkoły Artystycznej z tego miasta. Tym razem hasłem integrującym treści poezji było: “Poeta wędrowiec – poeta poszukujący”. Gala ma formę konkursu twórczości uczniów, podzielonych na dwie grupy: młodszą (klasy IV-VI) oraz starszą (klasy VII-IX). Młodsi uczniowie przygotowali zestawy po trzy wiersze, starsi – po pięć. Członkowie Jury, wśród których byli nasi ludzie z PSK: Marta Galewska-Kustra oraz Krzysztof J. Szmidt, oceniali wiersze w kategoriach: wiersz miłosny, wiersz religijny oraz “wiersz wędrówka – poszukiwanie”. Rewelacyjnym pociągnięciem organizacyjnym, a właściwie wychowawczym, jest to, że wiersze dzieci czytane są przez zawodowych aktorów z Teatru “Witkacego”, co nadaje im autentycznych walorów twórczości wysokiej. Po prostu wybitni aktorzy (tym razem Krzysztof Najbor, Katarzyna Pietrzyk, Adrianna Jerzmanowska oraz Andrzej Bienias) recytują wiersze dzieci bez żadnej taryfy ulgowej i robienia oka do widzów. Inny znakomity zabieg dydaktyczny polega na tym, że swoje wiersze w czasie Gali na ten sam temat przygotowują nauczyciele szkoły, nie obawiający się konfrontacji z twórczością dzieci. Poziom wierszy okazał się nadspodziewanie wysoki – dobrze to świadczy o pracy literacko-twórczej, jaką prowadzą z uczniami nauczyciele POSA, m.in. dr Maciej Pinkwart oraz Justyna Kowalik, która przygotowała scenariusz tegorocznej Gali. David Henry Feldman, znakomity psycholog amerykański, napisał kiedyś, że dzieci nie tworzą wybitnej poezji. Nie miał racji!!! Tworzą w POSA.. Można się o tym przekonać czytając wiersz nagrodzony specjalną nagrodą przez prezesa PSK – otrzymała ją Barbara Fudala. Proszę przeczytać:

pasażer z obdartą
walizką w ręce
ubrany w szary płaszcz
narzucony niedbale
z kaszkietem na głowie
przemierza dworce zagubionych ludzi
rozdaje mapy anatomiczne człowieka
tu serce
tam wątroba
na szczycie mózg
ośrodek centralny naszego poznania

pozostawił po sobie
krzyże życia
włożył do kieszeni
ład porządek miłość
tańczy i śpiewa
niebo gra mu do taktu
rozdaje dookoła ciepłe szepty
zaprasza do samopoznania
wypełniając swoje zobowiązanie

czerwonym szalem
zwabia zaciekawionych
wspina się na wyżyny
pokazując że bariery nie istnieją
połyka wiatr przez który
przebijają się dźwięki respiratora
wstrząs elektryczny
przywraca pracę serca
poszukiwania dawców
krwi rh+
nie zostały zaniechane
zmieniła się tylko stacja
która jest o krok bliżej życia

Więcej o tej arcyciekawej metodzie stymulowania twórczości dzieci można dowiedzieć się ze stron internetowych; http://www.zpsa.edu.pl/news.php?id=78

e2rd

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *