Nowa, stara książka Howarda Gardnera

Howard Gardner nie ustaje w popularyzowaniu swojej dawno temu wymyślonej teorii inteligencji wielorakich. I oto mamy jego nową, wydaną w USA w 2006 roku książkę, która ma pokazać, co się w tej teorii zmieniło przez 25 lat jej rozwijania, a także jakie ma ona praktyczne zastosowania w edukacji. W trzech częściach autor kolejno opisuje teorię inteligencji wielorakich i nowe aspekty w tej teorii, następnie wybrane eksperymenty edukacyjne, oparte na tej teorii (m.in. Arts PROPEL) oraz nowe perspektywy w badaniu inteligencji i zastosowaniu testów w miejscu pracy lub nauki. Niestety, duża część treści tej książki, o czym milczy wydawca, a do czego przyznaje się autor (s. 9), pochodzi z jego dawnych publikacji, między innymi z wydanej w Polsce w roku 2002 książki “Inteligencje wielorakie. Teoria w praktyce” (Media Rodzina, Poznań). Naszych członków z pewnością zainteresują liczne odniesienia do twórczości, zwłaszcza w rozdziale 3, oraz szerokie omówienie funkcji oceny zdolności w szkole. Dowiemy się też, co to jest “matryca utalentowania”. Dzięki lekturze książki Gardnera dowiedziałem się, co to jest “amuzja” (utrata zdolności muzycznych), ale też po raz kolejny utwierdziłem się w dawno żywionym przekonaniu, iż teoria inteligencji wielorakich jest niepotrzebnym mnożeniem bytów, bo próbuje po prostu zastąpić nową nazwą pojęcie zdolności (Gardner ciągle zastępczo traktuje te dwa terminy: “inteligencja” i “zdolność”). A czytając jego, jak sam sądzi, odkrywcze rozwiązania dotyczące uczenia przy pomocy projektów lub ośrodków tematycznych, nabrałem podejrzeń, iż uczony z Harvardu nie zna dawno znanych przez pedagogów koncepcji nauczania łączonego czy integracji czynnościowej. Mimo to warto!

K.J. Szmidt

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *